De biografie van Abdullah ibn Zubayr

Gebruikerswaardering: 3 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter inactiefSter inactief
 

Toen de moslims migreerden vanuit Mekka naar Medina, stierven hun kinderen, telkens als een kind van de moslims werd geboren, zou die kort later sterven, de joden begonnen te zeggen ‘’We hebben de muhajirien vervloekt, ze zullen geen kinderen krijgen’’, en toen Asma (moge Allah tevreden zijn met haar) beval van een zoontje (Abdullah ibn Zubayr moge Allah tevreden zijn met hem ) stierf hij niet. De moslims waren zo blij dat de metgezellen van de Profeet dit kind door de straten van Medina droegen en Abu Bakr zou takbir roepen, en de rest van de moslims riepen ook de takbir. Op geen enkele dag van geboorte waren de metgezellen zo blij als op de geboorte van Abdullah ibn Zubayr. Ze brachten hem naar de Profeet (vrede zij met hem) en hij droeg het kind bij zich. De Profeet (vrede zij met hem) pakte een dadel en beet erop en gaf het vervolgens aan Abdullah.

Laat me je wat over de speeksel van de Profeet (vrede zij met hem) vertellen, toen Abu Bakr gebeten was door een slang, deed hij zijn speeksel erop en het was alsof hij nooit gebeten was, de waterbron van Uthman Ibn Affaan was niet zoet, de Profeet mengde zijn speeksel erin en het hele bron werd zoet, de Profeet maakte duha voor het kind en noemde hem Abdullah. De Profeet had ooit duha gedaan voor de kameel van Jaabir dat niet liep, en na de duha zei Jaabir in een overlevering ‘Na de duha van de Profeet (vrede zij met hem), kon niemand mijn kameel meer bijhouden’. Zijn moeder heeft overgeleverd, terwijl de andere kinderen met speelgoed speelden, vroeg Abdullah om een zwaard. Dit wil niet zeggen dat het bloeddorstige mensen waren.
Ze waren opgevoed door de Profeet (vrede zij met hem) en zijn metgezellen. Ali (moge Allah tevreden zijn met hem) heeft overgeleverd dat hij op een dag een tekst zag op het zwaard van de Profeet (vrede zij met hem), en hij zegt; ik las erop het volgende:

“Sluit banden met degenen die met jou banden verbreken, wees goed tegen degenen die slecht zijn tegen jou, en spreek de waarheid zelfs als het tegen jou is”.

De metgezellen zeiden over Abdullah, er zijn 3 dingen die niemand kon ontkennen, zijn aanbidding, zijn welsprekendheid, en zijn moed. Op een dag verzamelden alle metgezellen hun kinderen voor de Profeet (vrede zij met hem) om hun te zegenen, en geen van de kinderen durfde naar voren te komen, en de eerste die een stap zette was Abdullah, en de Profeet zei over hem ‘’Wa ibnu Abihi’’ hij is de zoon van zijn vader, zoals zijn vader een man is, is hij een man’’. Omar ibnul Khattab die bekend stond om zijn kracht liep op een dag, toen renden alle kinderen van hem weg behalve Abdullah ibn Zubayr.

Omar (moge Allah tevreden zijn met hem) kwam dichterbij en zei ‘’Waarom rende jij niet weg ?” hij zei;  ‘’Ik heb niks fouts gedaan om weg te rennen, noch is de weg zo smal dat jij niet langs mij kan’’. Hij vroeg hem wie ben jij?’’, Hij antwoordde ik ben Abdullah ibn Zubayr.

De Profeet (vrede zij met hem) had bloed verloren en gaf Abdullah het bloed en zei tegen hem Gooi dit bloed ergens weg waar niemand het kan zien’’. Abdullah kwam terug en de Profeet (vrede zij met hem) vroeg hem “Heb je het weggedaan?” hij zei; ‘Ja’. De Profeet (vrede zij met hem) zei wat heb je ermee gedaan? Hij zei; “ik heb het gedronken!’’. Hij was niet eens 10 jaar oud, en dit laat zijn liefde zien. En de Profeet zei “Geen lichaam zal de hel binnengaan waar mijn bloed door stroomt’’.

Dit door velen worden gezien als iets raars. En mede dankzij Abdullah ibn Zubayr werd heel Noord Afrika veroverd. En zelfs de khulafa vroegen hem om raad. En na de verovering van het continent vroeg khalifa Uthman Ibn Affaan hem om een samenvatting en hij begon met praten, waarop Uthman (moge Allah tevreden zijn met hem) zei ‘’Ka annahu Abu Bakr’’ (in zijn welsprekendheid, is hij precies zoals Abu Bakr). In 56 Hijrah besloot Muawiyah (moge Allah tevreden zijn met hem) om zijn zoon Yazeed tot khalifah te maken.

Veel grote Metgezellen waren het hier niet mee eens, metgezellen zoals Abdullah ibn Abbas, Husayn ibn Ali, Hassan ibn Ali, Abdullah ibn Zubayr etc. Muawiyah zei ‘’Niemand heeft het kunnen om khalifah te worden in plaats van Yazeed behalve Abdullah Ibn Zubayr. In 64 Hijrah, Husayn ibn Numayr heeft Mekka omsingeld na de dood van Yazeed, en dezelfde ibn Numayr wou zijn steun betuigen aan Abdullah ibn Zubayr, maar Abdullah ibn Zubayr weigerde doordat hij misdaden had begaan in Medina.

En Husayn ibn Numayr ging terug naar de zoon van Yazeed in Damascus , Muawiyah de II wou zijn steun betuigen aan Abdullah ibn Zubayr, maar hij stierf voordat hij dat wou doen, Marwan ibn al Hakm , de nieuwe khalifah wou zijn steun betuigen aan Abdullah ibn Zubayr maar deze werd overtuigd dor Ubaydullah ibn Ziyad om dat niet te doen, en met een reden, hij was de man die de plan om de kleinzoon van de Profeet (vrede zij met hem) Hussayn (moge Allah tevreden zijn met hem) te vermoorden in uitvoering had gebracht, en hij wist, als Abdullah ibn Zubayr de nieuwe khalifah wordt, waren zijn dagen geteld. Nadat Marwan ibn al hakm stierf, werd zijn opvolger abdul malik al marwan. Nu waren er 2 khulafah, de eerste was de legitieme khalifah (Abdullah ibn Zubayr vanaf 64 Hijrah), de meerderheid van Irak, Hijal, Palestina gaven hem zijn steun, en een handvol mensen gaven de andere ‘Khalifah steun’. Er zouden geregeld onenigheden zijn tussen de twee legers, en op een dag deed Abdul Malik al marwan een uitspraak en hij zei ‘’Wie is bereid om Abdullah ibn Zubayr neer te halen?” en de tiran van de islamitische geschiedenis stond op, zijn naam ‘Al Hujaaj ibn Yusuf al Sakaffi’ hij zei ik doe het , want ik heb gisteren gedroomd dat ik hem doodde en zijn fel er afhaalde.

Met een groot leger vertrokken ze richting Mekka waar Abdullah ibn Zubayr was, en ze hadden grote katapulten bij zich en deze grote stenen wierpen ze naar Mekka en vaak werd de Kabah zelf geraakt en beschadigd, en op een dag stond Abdullah ibn Zubayr te bidden, en een steen viel naast hem, omwikkeld als een vuurbal, maar dit weerhield hem er niet van om zijn gebed af te maken, en het was alsof hij niks had gemerkt. En terwijl deze misdadigers katapulten wierpen op de Kabah kwam een bliksem vanuit de hemel en vernielde het katapult, de mensen van al hujaj werden bang, ze dachten wat gebeurt er nou, we doen iets fout waardoor dit gebeurd, maar al hujaj zei net als ieder ander slang ‘’Allah heeft onze offer aanvaard en hij vernietigde het katapult, net zoals hij het offer van de zoon van Adam accepteerde (Qabil & Habil). En de dwazen onder de mensen volgden zijn leugen als een kudde schapen, en gehoorzaamden hem met het vernielen van de Kabah en het doden van de onschuldige. Dit laat zijn concentratie en Imaan zien. Voor 5 maanden en 17 dagen was Mekka omsingeld, en de overleveringen zeggen, de mensen van Abdullah ibn Zubayr waren zo verzwakt dat ze hun zwaard niet konden dragen, het enige wat ze hadden was het water van Zamzam. Al Hujaj ibn Yusuf zei, diegene die de zijde van Abdullah ibn Zubayr verlaat, ik geef hem bescherming, en Abdullah jij, jij mag gaan waar je naartoe wilt, maar geef Mekka aan ons of Vecht tot je sterft.

Meer dan 10.000 man verlieten Abdullah ibn Zubayr, en toen besloot Abdullah ibn Zubayr om zijn moeder te bezoeken. Zijn moeder Asma (moge Allah tevreden zijn met haar) was meer dan 100 jaar oud en ze was blind, hetgeen, de conversatie dat toen aan de gang was tussen moeder en zoon, is zelden opgenomen en opgeschreven door een pen.

Toen hij binnenkwam gaf hij zijn moeder de salaam en zij groette hem terug, en zijn moeder zei ‘’Waar zijn de mannen van Hujaaj ? “ Hij antwoordde Inna fil mawti le Raha “ O mijn moeder, in de dood zal ik kalmte vinden’’, O mijn moeder, iedereen heeft me verlaten, zelfs mijn familie en mijn kinderen, ik heb een handvol mensen bij me, de mensen willen mij alles geven als ik deze weg verlaat. Wa qawmi y’qini ma uridu mina’dunya, fa maaza raa’yuq, ‘Wat zeg jij ervan o moeder?” Zijn moeder antwoordde ‘’Ya bunaya, anta a’luma bi nafsik’’ Jij weet meer van je situatie af dan mij, maar ik zeg je dit zoon als jij jezelf op de waarheid bevindt, dan sterf zoals jou metgezellen stierven ! En ze zei ‘’Wa inkunta turidu dunya, fa b’sal abdu ant’ Als jij de Dunya wilt, dan ben je het meest ongelukkige van de mensen, want jij hebt jezelf en je metgezellen verspild, en hoelang ga je nog leven? Dit zijn niet de daden van vrije mensen en de mensen van al haqq (waarheid).
Hij zei ‘O moeder, ik ben bang, dat als ze mij doden, dat ze mijn lichaam zullen verslinden en mij ophangen”. Ze antwoordde ‘’Ya bunayyah , Inna sha’tal mazbuhata la y’lima salkh’’ Mijn zoon, een geslachte geit voelt de pijn niet wanneer deze wordt gevild. Hij kuste haar op haar voorhoofd, en hij zei: ‘’Wallahi dit is mijn opinie, en ik heb geen drang naar deze Dunya, mijn doel is het hiernamaals, het enige wat ik wilde is jouw mening’’.

Zijn moeder zei: ‘’ Zoon, kom dichterbij, ze wou hem omhelzen, en toen hij dichterbij kwam, voelde ze een metalen harnas dat gebruikt werd ter bescherming, en ze zei: ‘’Abdullah, wat is dit?” Hij zei: ‘’Dat is om mij te beschermen, en zijn moeder zei:’’ Doe het weg, mensen die het martelaarschap willen dragen dit niet’’, en zijn moeder zei, ‘’knoop je kleren goed vast, als je tijdens het gevecht valt, zodat jouw Auwrah’’ niet zichtbaar wordt, en dit is iets om erover na te denken, een moeder stuurt haar zoon naar de dood en alsnog houdt hij zich aan de facetten van zijn religie. ‘’Mijn zoon, strijd met moed en vergeet niet dat jij de zoon van Zubayr ibn Al Awwam bent, en jij bent de kleinkind van Abu Bakr’’. De overleveringen melden dat al zijn mannen stierven totdat hij alleen was, ze gooiden een steen op hem en hij vocht nog steeds, ze hakten zijn been eraf en ze leidden hem naar het martelaarschap. Al Hujaj kwam naar de moeder van Zubayr en wou haar pesten, en hij zei ‘’Hoe heeft Allah vandaag zijn vijand vernederd?” Heel Mekka was aan het huilen en al hujaj kon daar natuurlijk niet tegen, en weer introduceerde hij een sluwe leugen, en zei ‘’Adam was ongehoorzaam en Allah verwijderde hem vanuit het paradijs, bij Allah, Adam is beter dan Zubayr en het paradijs is beter dan de Kabah. De moeder van Abdullah ibn Zubayr antwoordde ‘’Jij hebt misschien zijn Doenya (aardse leven) verwoest, maar hij heeft jou Akhirah (hiernamaals) verwoest.

Abdullah deed zijn harnas uit en trok de sirwal aan. Toen hij uit de Haram wou vertrekken om zich bij het gevecht te voegen, zei hij: "Mijn moeder, onthoud me niet van je duha ."

Zij hief haar handen ten hemel en bad:

O Heer wees genadig vanwege zijn lange doorwaakte nachten en zijn luide huilen in de duisternis van de nacht als de andere mensen sliepen…

O Heer, wees genadig vanwege de honger en de dorst, die hij geleden heeft op zijn reizen van Medina en Mekka, toen hij aan het vasten was…

O Heer, zegen zijn goedheid voor zijn moeder en zijn vader…

O heer, ik beveel hem in Uw zaak aan en ik ben tevreden met alles wat U voor hem beslist. En geef mij ter wille van hem de beloning van degenen, die geduldig en volhardend zijn…

Abdullah was bij zonsondergang overleden. Precies tien dagen daarna voegde zijn moeder zich bij hem. Zij was honderd jaar geworden. De hoge leeftijd had haar niet doen wankelen of de helderheid van haar geest bedwelmd.

Al Hujaj bond het lichaam van Abdullah vast en onthoofdde hem, voor dagen was zijn lichaam vastgebonden en hij had een dode kat om hem heen gewikkeld om het te laten stinken, maar er is overgeleverd dat er een sterke en lekkere geur hing rondom Abdullah ibn Zubayr, en de mensen zeiden, is het niet genoeg? Hij zei, nooit zal ik het eraf halen voordat zijn moeder mij erom smeekt, Asmaa (moge Allah tevreden zijn met haar) kwam naar het lichaam van haar zoon en deed dua voor hem en in plaats van te smeken zei Asma, de dochter van Abou Bakr (moge Allah tevreden zijn met haar) de legendarische woorden: ‘’amaa aana lihaazul faris an yanzil?” Is het niet tijd voor deze strijder van Allah om van zijn paard af te stappen? Al Hujaj wist dat hij de oorlog had verloren en hij haalde het lichaam van Abdullah naar beneden. Abdullah ibn Abbas zat bij zijn lichaam, en zei ‘’ik was bij je toen je geboren werd, en heel Medina was blij, ik ben bij je nu je dood bent, en heel Mekka is aan het huilen, en bij Allah, ik zag meer mensen bij je geboorte, dan bij jou sterven’’.


Gebaseerd op een lezing van: Shaykh Zahir over 'Het leven van Abdullah ibn Zubayr'